นิทานอีสป เรื่อง ชายโง่กับต้นไผ่

      ณ หมู่บ้านแห่งหนึ่ง มีสวนผลไม้อันอุดมสมบูรณ์ไปด้วยผลไม้นานาชนิดซึ่งเป็นสวนของผู้มีฐานะ เมื่อผู้เป็นพ่อเสียชีวิตลงก็ได้ทิ้งมรดกคือสวนผลไม้แห่งนี้ไว้ให้แก่ลูกชาย ของตน แต่ลูกชายของตนนั้นเป็นคนเขลาทำให้พ่อของเขาต้องกลุ้มใจอยู่เรื่อยๆ

                        วันหนึ่งเพื่อนของเขาได้มาหาเขาที่บ้านก็นั่งคุยกันตามประสาเพื่อน

         จากนั้นเพื่อนของเขาก็ได้มองไปรอบๆ สวนและพื้นที่รอบๆ แล้วว่า “นี่ตั้งแต่พ่อนายเสียไปนี่ นายไม่คิดจะปรับปรุงสวนของนายเลยหรอ นี่ก็มีพื้นที่ข้างๆ สวนปล่อยทิ้งไว้ ไม่คิดจะทำประโยชน์จากพื้นที่นั้นบ้างหรอ”

          เขาจึงครุ่นคิดแล้วถามเพื่อนว่า “แล้วจะเอาไปทำอะไรดีล่ะ ข้าก็มีสวนผลไม้อยู่แล้วนี่ ผลไม้ก็เยอะแยะไปหมดเห็นมั้ยนี่” เพื่อนเขาจึงช่วยคิดว่า “อย่างเช่นทำบ่อเลี้ยงปลาอย่างไรล่ะ หารายได้เสริมอีกทางหนึ่งด้วยดีมั้ยล่ะ” เขาจึงเห็นด้วยกับเพื่อน

            หลังจากนั้นเขาก็เริ่มคิดถึงคำพูดของเพื่อนอยากจะพัฒนาสวนของตนให้ดียิ่ง ขึ้น เขาจึงมองไปรอบๆ สวน พลางคิดว่าจะทำอย่างไรดี แล้วพลันเหลือบไปเห็นต้นไผ่ที่พ่อของตนนั้นได้เคยปลูกไว้รอบๆ สวน แล้วก็คิดได้ว่า “เริ่มจากต้นไผ่นี่ก่อนเลยละกัน ตัดออกให้หมดดีกว่า เพราะดอกก็ไม่มี ผลก็ไม่มี จะเอาไปขายก็ขายไม่ได้”

      คิดได้ดังนั้นวันรุ่งขึ้นเขาจึงไปเกณฑ์คนงานมาตัดต้นไผ่ทิ้งให้หมดเพื่อหวัง จะใช้พื้นที่ในการพัฒนาสวนของตน หลังจากนั้นสวนผลไม้แห่งนี้ก็ไม่มีต้นไผ่เป็นรั้วล้อมรอบ กลายเป็นพื้นที่โล่ง

 

 จึงมีทั้งผู้ที่แอบเข้ามาขโมยผลไม้ และเหยียบย่ำทำให้สวนผลไม้ได้รับความเสียหายเป็นอย่างมากเพราะไม่มีต้นไผ่คอยกั้นไว้

 ชายผู้โง่เขลาเสียใจมากกับความคิดตัดต้นไผ่ของตนออกเพราะคิดไปเองว่ามันไร้ประโยชน์แท้ๆ

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
      ของทุกสิ่งย่อมมีประโยชน์ในทางที่เเตกต่างกัน